Het kopen van armaturen is het eindpunt van een lichtontwerp, niet het beginpunt. De bundelhoek en de onderlinge afstand zijn precies de plekken waar het grootste deel van de projectwaarde wordt gecreëerd of verloren, en deze twee zaken kunnen vóór de daadwerkelijke bestelling op papier worden vastgelegd.

De bundelhoek is niet het volledige spreidingsbereik van het licht. Het is de hoek tussen de twee richtingen waarin de lichtsterkte tot 50% van de piekwaarde is gedaald. Buiten die grens loopt het licht met een lagere intensiteit nog verder door. Dat is precies de reden waarom twee lampen die beide als 60° zijn gespecificeerd, in de praktijk duidelijk verschillend kunnen presteren, en waarom het nooit voldoende is om alleen naar deze hoek te kijken bij het opstellen van een specificatieblad.

De onderlinge afstand wordt uitgedrukt als een verhouding tot de installatiehoogte, en deze verhouding wordt bepaald door de lichtverdeling. Een smalle lichtverdeling kan bij een gelijke eis aan gelijkmatigheid een grotere afstandsverhouding ondersteunen, omdat het licht geconcentreerder wordt uitgestraald en er minder naar de zijkanten weglekt. Zodra de afstandsverhouding wordt opgevoerd tot een niveau dat de lichtverdeling niet kan ondersteunen, ontstaat ter plaatse het typische "schelpachtige patroon": onder elke rij armaturen een heldere band en tussen de rijen armaturen een donkere band.

Het document dat dit alles vastlegt, is het fotometrische bestand — een IES- of LDT-bestand dat op basis van daadwerkelijke metingen voor dat specifieke model is gegenereerd. De ontwerper voert hiermee een DIALux- of Relux-simulatie uit en kan vervolgens isoluxdiagrammen, uniformiteit en behouden verlichtingssterkte opleveren; deze drie samen vormen pas het enige overtuigende bewijs dat «dit verlichtingsplan aan de norm kan voldoen». Als een leverancier geen fotometrisch bestand voor het opgegeven model kan overleggen, komt dat erop neer dat de koper een bepaalde lay-out moet accepteren op een manier die niet verifieerbaar is.